Dat beviel goed en een maandje later volgde er nog een van
15 km. De derde tocht was er al een van 25 km en was voor mij, op dat moment het langst wat ik ooit had gelopen. Ik begon al aardig de smaak te pakken te krijgen en van 1x per maand een wandeltocht lopen, werd het al snel 2x per maand.
Eind 2008 nam ik voor om in 2009 de 4-daagse van Nijmegen te gaan lopen. Deze beslissing was voor mij een mijlpaal omdat ik nooit had gedacht dit te willen gaan doen. Begin 2009 begon ik het trainingsschema voor Nijmegen te bekijken en plande daarop de wandeltochten in. In maart kon ik me inschrijven voor de Nijmeegse 4-daagse maar het was nog afwachten of ik erbij zou zitten.
Omdat ik een debutant was en het aantal inschrijvingen toen het limiet overschreed, volgde er een loting waarbij ik helaas werd uitgeloot. Toch wilde ik een 4-daagse gaan lopen en de volgende dag, nadat bekend was dat ik was uitgeloot, schreef ik me in voor de 4-daagse van Apeldoorn.
Ik merkte dat ik al aardig een wandelvirus had opgelopen. De trainingsopbouw richting de 4-daagse van Apeldoorn ging goed en met de eerste 40 km tocht was er weer een nieuwe mijlpaal bereikt, en wat was ik trots op mezelf. Ik had me ingeschreven voor de 4x40 km maar volgde het trainingsschema van de 4x50 km. Na enkele 40 km tochten te hebben gelopen kwam het moment dat ik de eerste 50 km tocht ging doen. Tijdens die dag was ook de eerste kennismaking met het krijgen van blaren. In juli 2009 mijn eerste echte 4-daagse en wat was de 4x40 km van de Apeldoornse een mooie. Keurig verzorgd en met een parcour dat hoofdzakelijk gaat over bos- en zandpaden heen met de nodige klimmetjes, was het af en toe behoorlijk pittig. Ik was al aardig wandelverslaafd en de rest van het jaar en de winter bleef ik georganiseerde wandeltochten lopen.