Weer een product van
© Zeikkrant.nl 2009/2019
Promoted by Antonweb.nl
COMMENTAAR
Voetballen hoeft voor mij niet meer... Vroeger ging ik in het weekend kijken bij ADO in Den Haag aan het handje met mijn vader en genoot van de aandacht die ik van iedereen kreeg. Mijn vader vertelde dan over het ontstaan van ADO en de vele wedstrijden die hij gezien had. Ook vertelde hij van de oprichting van ADO en hoe deze club langzamerhand aan de top van het Nederlandse voetbalgebeuren is gekomen. Hij vertelde over het café “het Hof van Berlijn” aan de Papestraat 32 bij Jan van Gulik waar alles in het verre verleden is ontstaan. Ook noemde hij de Haagsche Toren en veel dingen die niet meer bestaan. Wat hij meegemaakt heeft bij de kampioenschappen, de fusie van HSV ADO en FC Den Haag en de eerste stappen in de profcompetitie, over dit soort stappen van ADO in de geschiedenis wist hij heerlijk te vertellen. Ook namen van spelers, ik moet eigenlijk zeggen de namen van de “Roodgroenen”, schudde hij zo uit zijn mouw. Om maar enkele te noemen; Theo van den Burch, Piet de Zoete, Aad mansveld en nog veel meer. Het behalen van de finales voor de KNVB-beker en de glorie in de eredivisie. Ja ik voelde me wel een beetje trots op ADO, Den Haag en mijn vader. Mijn vader leeft niet meer en ik heb toen ook het begin van het verval van de saamhorigheid van de supporters meegemaakt, deze veranderden van clubvrienden in echte hooligans. Ik heb vechtpartijen meegemaakt tussen supporters van de tegenpartij en zelfs onderling over het voetbal bij de clubs. Enige jaren geleden ben ik gestopt om naar de wedstrijden te gaan ook omdat mijn zoontje dit niet meer leuk vond. Wat fijn was in de tijd van mijn vader en zijn zoon dat werd een hel voor mij en mijn zoon. Het zien van het gedoe van al die commerciële publiciteit om het huidige voetbal en het gezeur van al die betweters die als commentator een sfeer scheppen van, “bek dicht en kijken want wij bepalen hoe jullie moeten denken en praten over voetbal”. Maar ook het gedrag van de tegenwoordige spelers die er verwaand bij lopen en al miljonair zijn vóór hun twintigste en minachtend op het veld lopen te spugen en te fluimen alsof dat goed voor het prestatieniveau is, walgelijk. Ja als het hele circus al zo commercieel rot is alsof het lijkt dat geld de wedstrijd maakt, dan vraag ik mij af of ze wel een fatsoenlijke opvoeding gehad hebben. Natuurlijk zijn ze ook voorzien van de dure vrouwen die als bijen op de honing afkomen. En de kijkers pikken dit alles maar en accepteren de hele afgang van het voetbal met nog een pilsje. Dat is prima, maar wordt het niet eens tijd na te denken over wat en hoe er in de toekomst nog echt iets te beleven is bij het voetbal. Ik wil hier nog één ding over zeggen: “voetballen…….. hoeft voor mij niet meer! Jan van Houtum. Reactie: reactie@zeikkrant.nl
Welkom
Weer een product van
© Zeikkrant.nl 2009/2019
Promoted by Antonweb.nl
COMMENTAAR
Voetballen hoeft voor mij niet meer... Vroeger ging ik in het weekend kijken bij ADO in Den Haag aan het handje met mijn vader en genoot van de aandacht die ik van iedereen kreeg. Mijn vader vertelde dan over het ontstaan van ADO en de vele wedstrijden die hij gezien had. Ook vertelde hij van de oprichting van ADO en hoe deze club langzamerhand aan de top van het Nederlandse voetbalgebeuren is gekomen. Hij vertelde over het café “het Hof van Berlijn” aan de Papestraat 32 bij Jan van Gulik waar alles in het verre verleden is ontstaan. Ook noemde hij de Haagsche Toren en veel dingen die niet meer bestaan. Wat hij meegemaakt heeft bij de kampioenschappen, de fusie van HSV ADO en FC Den Haag en de eerste stappen in de profcompetitie, over dit soort stappen van ADO in de geschiedenis wist hij heerlijk te vertellen. Ook namen van spelers, ik moet eigenlijk zeggen de namen van de “Roodgroenen”, schudde hij zo uit zijn mouw. Om maar enkele te noemen; Theo van den Burch, Piet de Zoete, Aad mansveld en nog veel meer. Het behalen van de finales voor de KNVB- beker en de glorie in de eredivisie. Ja ik voelde me wel een beetje trots op ADO, Den Haag en mijn vader. Mijn vader leeft niet meer en ik heb toen ook het begin van het verval van de saamhorigheid van de supporters meegemaakt, deze veranderden van clubvrienden in echte hooligans. Ik heb vechtpartijen meegemaakt tussen supporters van de tegenpartij en zelfs onderling over het voetbal bij de clubs. Enige jaren geleden ben ik gestopt om naar de wedstrijden te gaan ook omdat mijn zoontje dit niet meer leuk vond. Wat fijn was in de tijd van mijn vader en zijn zoon dat werd een hel voor mij en mijn zoon. Het zien van het gedoe van al die commerciële publiciteit om het huidige voetbal en het gezeur van al die betweters die als commentator een sfeer scheppen van, “bek dicht en kijken want wij bepalen hoe jullie moeten denken en praten over voetbal”. Maar ook het gedrag van de tegenwoordige spelers die er verwaand bij lopen en al miljonair zijn vóór hun twintigste en minachtend op het veld lopen te spugen en te fluimen alsof dat goed voor het prestatieniveau is, walgelijk. Ja als het hele circus al zo commercieel rot is alsof het lijkt dat geld de wedstrijd maakt, dan vraag ik mij af of ze wel een fatsoenlijke opvoeding gehad hebben. Natuurlijk zijn ze ook voorzien van de dure vrouwen die als bijen op de honing afkomen. En de kijkers pikken dit alles maar en accepteren de hele afgang van het voetbal met nog een pilsje. Dat is prima, maar wordt het niet eens tijd na te denken over wat en hoe er in de toekomst nog echt iets te beleven is bij het voetbal. Ik wil hier nog één ding over zeggen: “voetballen….. hoeft voor mij niet meer! Jan van Houtum. Reactie: reactie@zeikkrant.nl